Życiorys bł. ojca Marii Eugeniusza

  • Wychowuje się w rodzinie znającej trudy życia i zanurzonej w napiętej sytuacji socjalnej zagłębia kopalń Cransac.

    W wieku 10 lat traci ojca. Kontynuuje bezpłatną naukę u Ojców Ducha Św. w Suse, we Włoszech.

  • Do jednego z kleryków pisze:

    Wojna jest ciężka, straszna, dzika bez wątpienia; narzuca wielkie trudy (...)
    Mimo to, odnajduje się jako człowiek i przede wszystkim chrześcijanin wieczorem po bitwie i to wtedy cierpi się najbardziej, słysząc krzyki biednych rannych, albo rzężenie umierających.

  • W odpowiedzi tak pisze do Matki:
    Ty wiesz, jak bardzo się opierałem, z powodu żalu, którego byłem dla Ciebie przyczyną. Ale to wezwanie Boga jest coraz bardziej jasne.
    Ja również płakałem myśląc o ofierze, którą Ci narzuciłem, ale nie mogę się opierać woli Bożej, którą tak jasno mi objawia.

Jestem kapłanem. Kapłanem na wieczność!

To słowo mi wystarczy do mojej medytacji. Powtarzam je dzisiaj nieustannie, bez znużenia, czerpiąc z niego zawsze nowe szczęście.
4 lutego 1920 roku zostaje wyświęcony na kapłana

Kapłan

24 lutego wstępuje do Karmelitów

Karmelita

O. Maria Eugeniusz od Dzieciątka Jezus

  • Takie imię otrzymuje w Karmelu +
    Po przebyciu nowicjatu głosi wiele kazań, głównie o św. Teresie od Dz. Jezus (ogłoszonej błogosławioną w 1923 roku i świętą w 1925 roku) i św. Janie od Krzyża (ogłoszonym w 1926 roku doktorem Kościoła). Oddaje się całkowicie apostolstwu, przyczyniając się w ten sposób do odnowy Kościoła we Francji w okresie międzywojennym.
  • W odległym zakątku +
    Nominacja na przeora w Petit Castelet (koło Tarascon) w 1928 roku przerywa ten aktywny okres. Rok później trzy kobiety, dyrektorki prywatnej szkoły w Marsylii, przyjeżdżają do niego z prośbą o radę, w jaki sposób mogą oddać się całkowicie Bogu. Kilka lat po tym pierwszym spotkaniu powstanie rodzina duchowa: Notre Dame de Vie.
  • Założyciel Instytutu i aktywny karmelita +
    Mianowany przeorem w Agen, a potem w Monte-Carlo, zostaje wybrany członkiem Rady Generalnej Zakonu w Rzymie, gdzie rezyduje do 1955 roku (z wyjątkiem II wojny światowej). Zajmuje się przede wszystkim karmelitami języka francuskiego. Czuwa równocześnie nad rozwojem Instytutu Notre Dame de Vie, kontynuując działalność kaznodziejską, której efektem jest dzieło „Chcę widzieć Boga” (1948-1951).
    Dzięki swoim licznym podróżom, zarówno we Francji, jak i za granicą, o. Maria Eugeniusz widzi z bliska spustoszenie, jakiego dokonała wojna, a równocześnie nowe inicjatywy apostolskie w Kościele. Po powrocie do kraju zostaje wybrany Prowincjałem (w latach 1957-1960 i 1963-1967). Z radością przyjmuje nauczanie Soboru Watykańskiego II, które stara się z całego serca poznać i wprowadzić w życie.
  • Wejście w życie +
    Pełniąc do końca swoje obowiązki wobec Zakonu, umiera (a raczej wchodzi w Życie) w Poniedziałek Wielkanocny, 27 marca 1967 roku, w święto Notre Dame de Vie (które on sam wcześniej ustanowił).